In tijden van crisis is het altijd goed om te spiegelen. Zwarte man Sandman denkt na over wat er verbeterd kan worden in het hedendaagse voetbal en laat en passant nog even zijn helden voorbijkomen.
Er zijn betrekkelijk weinig Amerikanen verzot op voetbal. Er zijn nog minder Amerikanen die verzot zijn op voetbal en er een mening over hebben. Er zijn nog veel minder Amerikanen die verzot zijn op voetbal en er een mening over hebben die hout snijdt.
Er zijn betrekkelijk weinig Amerikanen verzot op voetbal. Er zijn nog minder Amerikanen die verzot zijn op voetbal en er een mening over hebben. Er zijn nog veel minder Amerikanen die verzot zijn op voetbal en er een mening over hebben die hout snijdt.
Maar ze zijn er wel.
In ieder geval één, al is ie
helaas dood.
David Halberstam is, naast
Ernest Hemingway, David Foster Wallace, Hunter Thompson en Herman Brusselmans,
een van mijn schrijvende helden. Zijn verhalen uit Vietnam leverden hem de
Pulitzer Prize op en de nog grotere eer dat de president van dienst (ik meen
Kennedy, kan ook Johnson zijn) aan de hoofdredactie van The New York Times
vroeg of het niet eens tijd werd dat die Halberstam uit Vietnam teruggehaald
werd.
De man die in 2007 op
73-jarige leeftijd om het leven kwam bij een auto-ongeluk, terwijl hij werkte
aan een volgend boek, schreef over veel: over de Kennedy-administratie, over de
burgerrechtenbeweging, over Korea en over sport.
Football, baseball,
basketball, boksen; alles waar iedere Amerikaan voor warmloopt. O ja, hij viste.
Een selectie van zijn sportverhalen (in Amerika een vak apart, in tegenstelling
tot Nederland) is gebundeld in ‘Everything they had’ en b ik niet wist, maar wat
uit een van die stukken blijkt is dat ie gek was op voetbal.
Meer precies: het WK
voetbal.
Meer precies: alleen het WK
voetbal.
Zijn probleem is, legt
Halberstam op bladzijde 326 en 327 uit, dat hij gek is op het WK, maar na het
laatste fluitsignaal is ie weg. Het spel zelf boeit niet. Als twee grote teams
de degens kruisen zou dat een geweldige strijd moeten opleveren, maar dat is
meer niet dan wel het geval.
De auteur legt uit waarom:
dat komt door de regels. Die regels, de regels van het voetbal dus, waarvan
sommige al meer dan honderd jaar oud zijn, die regels deugen niet.
Om de doodeenvoudige reden dat
het regels zijn die meer ten voordeel van verdedigers zijn dan van aanvallers.
Met als gevolg dat middelmatige spelers van een middelmatig team in staat worden
gesteld een duel op slot te gooien en hopen op een ‘lucky shot’ voor de
overwinning.
Geen speld tussen te
krijgen.
Er moet iets gebeuren,
concludeert Halberstam, een dramatische cultuuromslag. Omdat anders het spel
veel minder aantrekkelijk is dan het zou kunnen zijn’.
Hij schreef dat in 2002. Hij
is minder voetbalfan dan ik, maar verdomd: de spijker op zijn kop.
Het moet anders. Anders
wordt voetbal natuurlijk nooit volkssport nummer 1.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten