Wrecking Ball

Na een lange tijd van stilte en rouw om de uiteindelijk definitieve teloorgang van SC Veendam te verwerken, is het voor ons Zwarte Mannen tijd om de pen weer op te pakken. Wij dopen onze pennen weer in zwarte inkt en gaan verder met wat wij het beste kunnen: een beetje mopperen, een beetje juichen, een beetje ouwehoeren en daarnaast als altijd stevig rocken.

Wij gaan ons daarbij niet langer druk maken over klootzakken. Die zullen er namelijk altijd zijn. Er zullen altijd mensen zijn die zich beter wanen dan de rest. Er zullen altijd mensen zijn die denken dat ze God zijn, en anders wel menen te weten wat God nu precies wil.

Er zullen ook altijd mensen zijn die overal een financieel slaatje uit willen slaan, door hun broeders en zusters te verneuken, door anderen zich kapot te laten werken voor een grijpstuiver.

Hoezeer politici hun best ook doen om ons uit de ene na de andere crisis te loodsen, feit is nu eenmaal dat bepaalde mensen meer baat hebben bij een toestand van ontwrichting dan van gemoedelijkheid. Ook politici zelf trouwens, zoals LdB Wilders.

Angstzaaiers zijn het, en megalomane idioten.

Maar ze zullen er altijd zijn.

Ze zullen altijd proberen onze huizen af te breken, zodat ze er nieuwere, duurdere voor kunnen neerzetten.

Misschien kunnen ze inderdaad heel veel kapot maken – dat zou best wel zo kunnen zijn – maar nooit onze muur van ROCK. Nooit deze muur van HART en BEZIELING. Het is een van de weinige dingen in het leven waar deze griezels nooit vat op zullen kunnen krijgen.

Zoals Grace Slick van Jefferson Airplane ruim twintig jaar geleden al zong: ‘We built this city on ROCK’N’ROLL.’

De ROCK is een enorme muur die nooit meer door de klootzakken kan worden neergehaald en de ROLL is de voortdurende beweging ervan.

Daarom zijn wij Zwarte Mannen er: om bij te dragen aan dit voortrollen. Of het nou het voetbal is, of de muziek, of de Veenkoloniën, of Hamburg als de mooiste stad ter wereld, alles wat HART en ZIEL heeft, kan op onze toewijding rekenen.

We zijn er weer.

We gaan verder.

Godverdomme nog aan toe!

© Bill Mensema

Weltpokalsiegerbesieger

Tijdens het recente bezoek dat Zwarte Mannen Van der Veen en Fousert brachten aan het stadion van die andere cult club, St Pauli uit Hamburg, maakten zij kennis met  het prachtige woord ‘Weltpokalsiegerbesieger’. Een geuzennaam de werd bedacht nadat St Pauli won van (het gehate) Bayern München dat zelf net de wereldbeker gewonnen had. Inmiddels is er geloot voor de KNVB-beker. De veenkolonialen nemen het op tegen AZ uit Alkmaar, het Noord-Hollandse equivalent van de veenkoloniën en geboorteplaats van Zwarte Man Fousert. Dit vraagt om een eigen versie van de Weltpokalsiegerbesieger. Landskampioen-kampioenen, is dat wat?

Stilstaan bij een beeld

Op bedevaart gaan betekent dat je een plaats bezoekt waar in relatie tot een godsdienst iets belangrijks heeft plaatsgevonden. De wandel van een profeet komt in aanmerking, maar ook de plek waar een wonder is gebeurd kan verworden tot een bedevaartsoord. Dit alles in de hoop en verwachting dat wanneer je op de plek fysiek aanwezig bent je iets van de bovennatuurlijke kracht mee krijgt. Het Christendom heeft onder andere Lourdes en Santiago de Compostela, de Islam Mekka. Fousert en Van der Veen waren afgelopen zaterdag in Hamburg. Bedevaart was het geheime woord. Zie hoe middels onderstaande foto, genomen bij de ingang van het Millerntor stadion, de oecumene letterlijk vorm kreeg. Woorden hadden beider zwarte mannen niet meer nodig. Welk huis staat er eigenlijk tegenover de entree van de Langeleegte? Heeft het ook een naam?

One hand shake away

Zwarte mannen houden niet van taalvervuiling, maar aangezien het een uit het Engelse taalgebied afkomstig begrip betreft waar in het Nederlands geen mooiere evenknie van bestaat, nemen wij de vrijheid de titel te gebruiken zoals we hem gebruiken. 'Six degrees of separation' is ook zo'n mooie. Daarover later meer. Eerst handen schudden.

De zwarte mannen Van der Veen en Fousert zitten aan de koffie (de één is nog niet in de klok, dus bier is nog geen optie) op het festival terrein van Scheessel op het Huricane festival. Tussen de 73.000 mensen schudden we de hand en raken we aan de praat met de festival directeur. Deze man, werkzaam in Hamburg, geboren in Friesland, heeft naam en faam opgebouwd in de Heimat als organisator en promotor van concerten. Om in voetbal termen te spreken hij is een grote speler. Zwarte man Fousert is na afloop van het gesprek enigszins in de war. Hij beseft dat hij o.a. één handruk verwijderd is van zijn held Jeff Tweedy (Wilco) en dat de kans dat de Black Keys ooit de veenkolonies gaan aandoen is gestegen van 0,01% naar 15%. Het Lage Leegte festival komt dichterbij. Zwarte mannen zetten hoog in.

Wullie tegen zullie

De zwarte mannen zijn beschouwende mannen. In het kader van de wedstrijd van vanavond is zwarte man Bill zelfs een voorbeschouwende zwarte man. Nog twee uur om te lezen en de wedstrijd op voorhand te geven dat wat het nodig heeft. Een gedegen tactisch concept. Maar geef toe is Joachim Low in potentie geen zwarte man. Of verft hij zijn haar?

In 2010 verloor Nederland in de finale van het WK van die vuile Spanjolen. Niet alleen speelden die vuile tyfus Spanjolen op dat toernooi het prachtigste voetbal van allemaal en combineerden ze bij vlagen zelfs goddelijk en wisten ze om de haverklap magnifiek uit te breken, ze waren ook nog eens ontzettend sympathiek en schonken volgens nog immer niet bevestigde geruchten hun premies aan talloze goede doelen.

(Zo hoort het trouwens ook: al het goede doe je in stilte.)

Als er één elftal was dat aanspraak mocht maken op de lauweren van het wereldkampioenschap twee jaar geleden, dan was dat zonder enige twijfel dat van die vuile tyfus kloten Spanjolen.

Maar in het voetbal draait het helemaal niet om prachtig spel of overdonderende goals. Daar is het de sport niet voor, want in het voetbal gaat het alleen maar om hullie tegen zullie. Als wullie – dat zijn wij – winnen van zullie met louter smeerpijperij op het veld en een lullige frommelgoal, dan is dat prima, want de overwinning is aan ons. Wullie zijn beter dan zullie. Meer willen we niet. Meer verlangen we niet. Mocht het gebeuren met mooi voetbal – zoals dat van Ajax tijdens de Europacup begin jaren zeventig – dan is dat meegenomen. Maar daar gaat het niet om.  

Het is hullie tegen zullie.

Wullie verloren de finale van het WK 2010 in Zuid-Afrika tegen die vuile tyfus kloten bastaard Spanjolen, ondanks ons smerig spel. Maar liefst tien gele kaarten werden er tegen ons getrokken. Eerlijk gezegd was het nog een wonder dat niet het halve Nederlandse elftal middels rood van het veld gestuurd werd.

Glans- en eerloos gingen wullie ten onder die avond in Johannesburg.

Desalniettemin werd er een groot feest georganiseerd bij terugkomst van onze jongens op vaderlandse bodem. Op die vuile tyfus kloten bastaard hoerenzonen Spanjolen na hadden we immers iedereen verslagen op het Wereldkampioenschap. Dat was toch zeker wel een feestje waard? En opnieuw kleurde het land oranje.

Want feesten kunnen wullie nu eenmaal veel beter dan zullie. Als het op het aanrichten van een groots zuip en schreeuw bacchanaal aankomt, dan zijn wij gewoon de besten. Daar kunnen zullie nog een puntje aan zuigen.

Onder een dak van oranje vlaggetjes zetten wij een oranje pruik op, blazen op toeters en zetten het op een zuipen. En iedereen is dan onze vriend. En iedereen zingt met de meest vreselijke liedjes mee die iedereen verdomme ook nog eens woordelijk van begin tot eind blijkt te kennen (“Heb je even voor mij?”). Totdat we uiteindelijk weer ruzie met elkaar krijgen om stompzinnige onbenulligheden.

Maar tot dat onvermijdbare moment zijn we even de besten in dat waarin we werkelijk uitmunten: oranje gekleurde volksfeesten.

In dat licht bezien is het dus ook niet langer van belang of het Nederlandse elftal vanavond wint van het Duitse. Zwarte man Rob en ikzelf waren halverwege november 2011 aanwezig bij de oefenwedstrijd tegen onze vuile oosterburen in Hamburg en waren toen al getuige van een blamerend verlies van wullie tegen zullie. Wullie kregen met 3-0 klop van zullie.

We kunnen lullen wat we wullen, maar we hebben er een hard hoofd in dat het vanavond nog goed komt met wullie.

Natuurlijk kunnen wij volksfeesten als de beste, daar komen zullie nog niet eens bij in de buurt, maar een overwinning op die vuile tyfus Duitsers lijkt me een brug te ver. De enige tactische mogelijkheid die ik – als eentje van de 16 miljoen Nederlandse bondscoaches – nog zie, is dat onze jongens, zodra de eerste Duitse goal valt, elkaar niet perplex en verwijtend gaan aanstaren, maar het dan juist op een feesten zetten, alsof het wullie zijn die net gescoord hebben en niet zullie. Dat is volledig in overeenkomst met onze volksaard en het zet – nog mooier – die vuile tyfus kloten Duitsers direct op het verkeerde been. Wat doen die gekke Nederlanders nu weer?

Waarop Klaas-Jan Huntelaar – niet Van Persie – er alsnog twee goals in knalt.

© Bill Mensema