Posts tonen met het label Jeff Tweedy. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Jeff Tweedy. Alle posts tonen

woensdag 30 oktober 2013

De beste bowler ter wereld


Zwarte man Sandman slaat de spijker op z'n kop. Een mens kan niet zonder helden. Rolmodellen geven het leven glans en stimuleren om boven jezelf uit te stijgen. Zwarte man Sandman is er één op het spoor en doet verslag van zijn gedachten omtrent deze held en neemt gemakshalve zijn eigen idolen mee.


Een mens kan niet zonder helden. Sidney Schmeltz was er een, toen hij nog bij SC Veendam voetbalde. We noemen een Milko Djurovski, Hunter S. Thompson, Jeff Tweedy, Ernest Hemingway, David Halberstam, David Foster Wallace. Goed, drie van hen sloegen de hand aan zichzelf, maar ik zie ze als gidsen in het tranendal dat onze westerse wereld is geworden. Als we aan onze Zwarte Piet gaan lopen trekken wordt het gewoon een lastig verhaal. Daarom hebben we voorbeelden nodig. Zij helpen bij het zoeken naar antworoden op Waarheen? Waarvoor? Waarom in vredesnaam?
Op de vraag wie de beste schrijver of muzikant is, moeten we edoch het antwoord schuldig blijven. Zoveel kleuren, zoveel smaken, zoveel boeken. De kwestie ‘beste voetballer ter wereld’ is al beter te beantwoorden (Messi) en over de vraag wie de beste bowler ter wereld is, bestaat ook weinig misverstand.
Chad McLean.
Uit, natuurlijk, de US of A. Hij gooide in een minuut 9 strikes. Dat deed hij vorig jaar december. Goed, hij gebruikte alle banen van de AMF Alley Katz bowling alley in Gainesville, Florida en er waren vijftien pogingen nodig, maar toch… Negen strikes in een minuut. Dat is negen winnende doelpunten in de finale van de Champions League. Alle in de laatste minuut.
"This is my thing," liet McLean in The Gainesville Sun weten, "I will do something to leave my mark on the sport.”
Dat is de mentaliteit. Wij maken een diepe buiging.

De titel van beste blower, daar zal niemand aanspraak op willen maken, maar volgens Het Laatste Nieuws kan het niet anders of die moet uit Australië komen. De Belgische krant haalden een studie aan van het medisch tijdschrift The Lancet waaruit (de cijfers zijn van 2009) bleek dat inwoners van Oceanië (tussen de 15 en 64 jaar) het meest van een joint houden. We citeren: ‘…zo'n 15 procent van de onderzochte personen in Australië en Nieuw-Zeeland stak er in de loop van 2009 wel 's eentje op, tegenover ongeveer 11 procent van de Noord-Amerikanen en amper 2,5 procent van de Aziaten. In Europa zitten we in het peloton, met ruim 5 procent van de onderzochte groep die marihuana gebruikt. Daarbij valt wel op dat we in West- en Centraal-Europa flink meer blowen (goed 7 procent) dan op de rest van het Oude Continent (2,6 procent).’
Waarmee het stempel dat Nederland een drugsland zou zijn, meteen naar het rijk der fabelen kan worden verwezen. De zwarte mannen hebben het altijd al gedacht.

zondag 24 juni 2012

One hand shake away

Zwarte mannen houden niet van taalvervuiling, maar aangezien het een uit het Engelse taalgebied afkomstig begrip betreft waar in het Nederlands geen mooiere evenknie van bestaat, nemen wij de vrijheid de titel te gebruiken zoals we hem gebruiken. 'Six degrees of separation' is ook zo'n mooie. Daarover later meer. Eerst handen schudden.


De zwarte mannen Van der Veen en Fousert zitten aan de koffie (de één is nog niet in de klok, dus bier is nog geen optie) op het festival terrein van Scheessel op het Huricane festival. Tussen de 73.000 mensen schudden we de hand en raken we aan de praat met de festival directeur. Deze man, werkzaam in Hamburg, geboren in Friesland, heeft naam en faam opgebouwd in de Heimat als organisator en promotor van concerten. Om in voetbal termen te spreken hij is een grote speler. Zwarte man Fousert is na afloop van het gesprek enigszins in de war. Hij beseft dat hij o.a. één handruk verwijderd is van zijn held Jeff Tweedy (Wilco) en dat de kans dat de Black Keys ooit de veenkolonies gaan aandoen is gestegen van 0,01% naar 15%. Het Lage Leegte festival komt dichterbij. Zwarte mannen zetten hoog in.

woensdag 6 juni 2012

Radio

Zwarte man Fousert schrijft over droom en werkelijkheid. Werd de US of A ooit land van droom en wensen genoemd. Voor de zwarte mannen zijn de Veenkolonies het paradijs. Lees en ga mee in de droom van zwarte man Fousert.


Existentiële levensvragen en diepgewortelde dromen werden opgerakeld afgelopen donderdag tijdens het eerste zwarte mannendiner. Daarmee is het bestaan van de zwarte mannen zowel verklaard als gelegitimeerd. Zwarte mannen rakelen op, laten het vuur feller branden door er, ieder op zijn eigen wijze, in te poken.

Zwarte man Mensema dichtte mij een bijzondere droom toe. De Amerikaanse band Wilco speelt op de Lange Leegte. De zanger van Wilco, Jeff Tweedy, met wie ik aldus zwarte man Van der Veen uiterlijk enige gelijkenis schijn te vertonen (zwarte man Van der Veen is een man van het beeld dus die kan het weten), wordt door de verzamelde zwarte mannen gedurende het optreden gegijzeld in een speciaal daartoe aangeschafte caravan. Ik neem de plaats van Jeff Tweedy in op het podium. Niemand merkt het verschil.

Ik ben blij dat het de droom van Bill is en niet de mijne. Je hoeft geen Freudiaan te zijn om je in de duidingen van deze droom te verliezen.

Als kind droomde ik ervan om radioprogramma`s te maken. In de nacht, als bijna iedereen slaapt. Graveyard shift. Muziek draaien voor wie het horen wil. Muziek om oneindige, Kerouac-achtige, autoritten bij te maken. Coast to Coast. Waar ik het romantische beeld destijds heb opgedaan weet ik niet. Ik woonde op een Waddeneiland. Vanuit mijn slaapkamer kon ik zowel de duinen van de Noordzeekust als de dijk bij de Waddenzee zien. Van kust naar kust was nog geen half uur, op de fiets. Een rijbewijs had ik nog lang niet.

Heel kort was het leven de weerglans van het leven dat ik droomde. (1) Op zolder bij een vriendje, wiens vader een elektronicazaak had, maakten we met een zelfbouw FM-zender radioprogramma`s. Radio de Noordergronden. Ik draaide niet `s nachts maar op de zaterdagmorgen plaatjes. Zaterdagmorgen, voordat er gevoetbald moest worden. Ik was keeper bij AVV. Toen leek mijn voetbalcarrière en mijn baantje bij de groenteboer  al snel belangrijker dan het radiowerk.

Nu luister ik vaak naar Radio Paradise, het (internet) radiostation van Bill en Rebecca Goldsmith dat zij vanuit hun huis in Paradise, California bemannen. Bill en Rebecca doen wat ik destijds droomde. Die droom is, merk ik, nog niet gedoofd. 

Het antwoord op de existentiële levensvraag naar de definitieve kleuren van een voetbalshirt, is sinds Radio de Noordergronden en AVV ook al onveranderd gebleven.     
  

(1) Vrij naar Raymond Herreman