Die ene zin van
Zwarte Man Sandman klink nog regelmatig na bij ons thuis: waarom kan Eddie
Vedder alles en ik niks. Mijn
vrouw vervangt het ik in dat juweeltje van zelfspot echter net iets te
makkelijk door jij. Al heeft ze gelijk: ik kan er steeds minder om lachen.
Mijn vrouw heeft een
zwak voor de heer E. Vedder, zanger. Wij hebben iets afgesproken over Eddie
zoals zij hem noemt. Of eigenlijk, zij heeft mij een afspraak opgedrongen aangaande
de heer Vedder. Wat die regeling
precies inhoudt mag u zelf invullen. Tip: het heeft iets van doen met trouw en
dat zij daar dan zonder straf of maatregel mijnerzijds een uitzondering op mag
maken, betreffende die meneer, Eddie Vedder.
Sinds kort heeft die
Eddie het helemaal bij mij verbruid. Ik heb ontdekt dat meneer fan is. Van een
sportclub. Niet de onze maar een uit Chicago. De Chicago Cubs. Ze spelen
honkbal. En best aardig ook geloof ik, al is het zeker niet het Barcelona van
het honkbal. Nu heeft onze Ed een lied geschreven voor zijn club en laat dat
lied nu – hoe kan het ook anders, de uitslover – al in het eerste couplet precies
zeggen wat je in een lied voor je club wil zeggen. Weer een lied wat ik zou hebben
willen (kunnen) schrijven maar niet geschreven heb. Dank je beleefd Vedder.
De Eddie clausule
die mijn vrouw zo handig in onze relatie heeft weten te weven heeft een
wederkerig karakter. Dat dan weer wel. Maar waar vind je een vrouw die,
naarmate ze ouder wordt, steeds maar aantrekkelijker wordt. Die kan zingen, van
rode wijn houdt en rijk geworden is door het maken van prachtige platen en het
geven van bijzondere optredens? Een vrouw die, en dat is misschien wel het
belangrijkste, het definitieve lied voor SC Veendam kan schrijven? Ik denk dat
ik maar stop met zoeken.
Maar als mijn vrouw
en ik ooit Chicago bezoeken denk ik dat ik uit de buurt van het stadion van de
Cubs blijf, je weet nooit wie je tegen het lijf loopt.
