Verbinding

Tijdens het ophalen van zijn kroost hoorde zwarte man Van der Veen op het schoolplein over de financiële perikelen bij de SC het volgende: 'Al sinds mijn zesde, ik ben nu vierenveertig, wordt hier om de zoveel tijd het lokale nieuws beheerst door de bereikbaarheid van Veendam en de SC. Ik kijk er niet zo van op!'

We hebben inmiddels een goede treinverbinding met de stad. Eén probleem is dus opgelost. Inzake het andere probleem. De lijnen met de FC zijn er al. 

Nu nog de verbinding.

Naar mijn mening

Na het zien van de beelden uit de catacomben van de Kuip is de eerste reactie van de zwarte mannen: 'Stekker eruit'.  Zoals de SC van crisis naar crisis hobbelt, zo lijkt het wel dat het in de voetballerij maar niet wil lukken om normaal en fatsoenlijk over te komen. Het circus is het ene incident nog niet vergeten of het andere dient zich al weer aan. Zwarte man Mensema laat zich graag opiniërend uit, maar zijn mening is nu wel heel urgent. Lees en probeer te begrijpen waarom dit zijn mening is. De ontwikkelingen gaan ook ons te snel. Dit is per slot van rekening onze mening.

Robert Maaskant – de trainer van FC Groningen – werd twee week geleden door de scheidsrechter van het veld gestuurd tijdens de wedstrijd AZ – FC Groningen. Blijkbaar had hij iets grofs gezegd dat volgens de vierde official onoorbaar was. Die schakelde prompt de scheidsrechter in, die maar liefst 60 meter kwam aanrennen om Maaskant terecht te wijzen.

Nou, dan weten wij genoeg.

Dan is er iets heel ergs gezegd.

Dat besefte Maaskant ook, want die knikte schuldbewust.

De scheidsrechter – met het gelijk van de voetbalwet aan zijn kant – zag dat tevreden aan en rende weer terug het veld in, naar waar AZ op een voor FC Groningen wel zeer ongunstige plek een vrije trap mocht nemen.

Toch liet Maaskant zich opnieuw iets ontvallen.

De scheidsrechter hield de pas in, draaide zich om en kwam terug om Maaskant onverbiddelijk het veld af te sturen.

De trainer droop af.

De vierde official deed intussen alsof zijn neus bloedde.

De scheidsrechter rende weer naar het zestienmetergebied van FC Groningen om daar te fluiten voor de vrije trap van AZ.

De speler van AZ schoot ver naast het doel van de Groningers.

Maaskant zag de rest van het duel vanuit het smalle stuk tussen de trainersbank op het veld en de tribune. Volgens de voetbalwet is dat toegestaan. Zelfs de vierde official kon daar geen speld tussenkrijgen.

FC Groningen won met 0-1.

Het is de club uit Stad van harte gegund.

In het interview na de wedstrijd verklaarde Maaskant alleen maar tegen zijn medetrainers op de bank te hebben gezegd dat wat de spelers op het veld tentoonspreidden op damesvoetbal leek.

Dat gelooft natuurlijk niemand.

Als Zwarte Mannen – in het dagelijks leven keurige, brave huisvaders, muzikanten, journalisten, juristen, wethouders, bibliothecarissen, onderwijzers, managers, schrijvers en taxichauffeurs – een thuiswedstrijd van hun favoriete SC bijwonen, dan zijn de krachttermen gewoonlijk niet van de lucht. Ook al buigen ze wat dat betreft diep het hoofd voor moeke Alberts op de familietribune, die in haar eentje hardvochtiger kan schelden dan een woeste horde Bazie Boezoeks na een maandenlang dieet van alleen maar droge biscuitjes.

Damesvoetbal?

Dat is niet schelden.

Dat is niet onoorbaar.

Dat is niet eens een speldenprik.

Nee, Maaskant zal heus wel iets anders gezegd hebben.

Maar is het echt belangrijk? Kan het ons echt iets schelen wat Maaskant nou precies gezegd heeft? Nee, natuurlijk niet. Voetbal is immers passie, zowel op het veld als op de tribune, en natuurlijk net zo goed op de trainersbank. In het heetst van de strijd zeg je dan weleens dingen die je normaliter iets milder zou uiten. Zoals een trainer die bijvoorbeeld zegt dat zijn eigen jongens momenteel als een stelletje tyfus kanker kut mongolen aan het spelen zijn. Of dat de scheidsrechter van dienst een tyfus kanker kut mongool is. Dat hoort er gewoon bij.

Maar ja, dat mag niet meer van de voetbalwet.

En de wet moet gehandhaafd worden.

Toch zijn er ook in deze über truttige tyfus tijd nog enige mazen in de wet, aldus de ook op juridisch vlak zeer onderlegde Zwarte Mannen. Wij bieden trainer Robert Maaskant – en trouwens al zijn collega’s – gratis en voor niets het volgende advies.

Komt-ie. Het advies van De Zwarte Mannen.

Laat je gerust gaan in zo’n wedstrijd, beste trainer. Je kan namelijk nog steeds schelden wat je wilt. Dat is helemaal geen probleem. Als je er maar op let dat je – na elke zin vol verwensingen aan het adres van spelers, tegenstanders, scheidsrechter, grensrechter of zelfs de vierde official – eraan toevoegt dat het uitsluitend je eigen mening betreft.

Dus zeg gerust:

Als de grensrechter hiervoor al buitenspel vlagt, dan moet hij dat ook doen voor het muizenpiemeltje in zijn eigen broek, ALDUS MIJN MENING.

Of:

Deze scheidsrechter is de grootste hondenlul van alle grote hondenlullen, NAAR MIJN MENING.

Of:

De moeder van deze man moet welhaast de dikste hoer van Ten Boer zijn, NAAR MIJN MENING.

Je kan het allemaal zeggen, mits je eraan toevoegt dat het je eigen mening is. Daarmee maak je er een zuiver subjectief statement van, waar anderen zich wel aan kunnen storen, maar dat vanwege de grondwet – waarin het recht op vrije meningsuiting geborgd is – volstrekt toelaatbaar is.

Iedere Nederlander heeft recht op vrije meningsuiting.

Daar kan zelfs de voetbalwet niets tegen doen.

Laat staan de vierde official.

Naar mijn mening.

© Bill Mensema

Ik ben Milko Djurovski

Feest op veel fronten. Zwarte mannen hebben het druk met afscheidsborrels en kerstvieringen. Het gebruikelijke aan het eind van een jaar. Gelukkig hadden een aantal zwarte mannen gisteravond een rustmoment op de tribune van de Langeleegte. De trainer van Sparta echter niet. Hij liep vol chagrijn de spelersbus in, die met ronkende motor op een gladde parkeerterrein voor het stadion klaarstond met de neus richting Rotterdam. 'Ik wil hier zo snel mogelijk vandaan' stond duidelijk op zijn voorhoofd geschreven. Alsof Veendam verantwoordelijk is voor spelen in de sneeuw. De goden waren ons welgezind. 2 - 1 kon de club gezien de berichten van deze week wel gebruiken. Zwarte man Sandman schitterde door afwezigheid, maar mailde onder de wedstrijd onderstaand stuk over Milko Djurovski. Je hebt baas boven baas. Wij de wedstrijd, hij een shirt. Over shirts gesproken. Jammer dat Sparta niet in het rood, wit en zwart speelde. Voor zwarte mannen de grootste gemiste kans van de avond.

Ik had er op gehoopt. En ik heb hem gekregen. Bij mijn afscheid van de collega’s van de Groninger Gezinsbode. Omdat ik per 2 januari voor De Kanaalstreek ga werken was een bescheiden borrel belegd, met wat drankjes en hapjederij.

Een paar dagen daarvoor kwam Willem G., gamerecensent, ter redactie om zoals gewoonlijk, met Wim M., sportmedewerker en FC Groningen-watcher en alle andere aanwezige mannen over de groenwitte brigade te praten. Dat zijn zelden positieve gesprekken. Er is altijd wel wat.

Ik keek naar het mooie groene shirt van Willem en ik zei: ‘Willem, wat een mooi groen shirt heb je aan.’

Hij duwde zijn borst vooruit en daar zag ik de beeltenis van Milko. Milko Djurovski.

‘Wauw’, zei ik.

‘Ja goed hé?’, zei Willem.

‘Waar kun je die krijgen?’, vroeg ik.

‘In de fanshop op de Euroborg’, zei Willem, ‘vijftien euro.’

‘Die wil ik ook!’, zei ik.

Waarop mijn andere collega’s elkaar veelbetekenend aankeken. Of nee, het was helemaal niet veelbetekenend. In Groningen doen we zelden ingewikkeld. Ze zeiden het gewoon: ‘Nou, misschien een mooi afscheidscadeau.’

Ik was er nog niet heel gerust op, voor hetzelfde kwamen ze bij wijze van grap met een shirt met de beeltenis van Zeefuik aanzetten of zo, maar op donderdag 20 december was het zover. Na twee biertjes kreeg ik een plastic zak, met daarin drie FC Groningen-kerstmutsen en een T-shirt. Met de beeltenis van Milko.

Ons hart wordt bezeten door een onvoorwaardelijke liefde voor de Veenkoloniën en SC Veendam (voor hoe lang nog, ook wij vrezen met groten vreze), maar voor één persoon maak ik een uitzondering.

Voor de allerbeste voetballer die ooit in Groningse dienst heeft gespeeld. De leukste ook. Daar had je als supporter wat aan. Je stond met open bek naar die weergaloze balbehandeling te kijken en op andere dagen wilde je uit pure wanhoop het veld oprennen om hem vooruit te duwen.

Voor Hard Gras schreef ik vorig jaar het verhaal ‘Ik was Milko Djurowski’. Met dit shirt bén ik Milko Djurowski.

Niet HSV maar Hauler Boys

Het weer is goed. Bill heeft er dan ook zin in. Even geen aandacht voor het open huis in Veendam. De urgentie zit voor Mensema in Korea. Bakkeveen, wie is er niet op kamp geweest!

Ik haal uit vandaag. Vandaag is een dag om uit te halen. Niet om uit te huilen, maar om uit te halen. Het is een veel te mooie dag om uit te huilen. Dan liever uithalen.

Uithalen naar FC Groningen.

Daar gaan we.

20 jaar geleden kostte mijn seizoenskaart voor het Oosterparkstadion van FC Groningen aan de Zaagmuldersweg slechts 144 gulden. Een staplek linksonder de Tonny van Leeuwen tribune kreeg ik ervoor. Beste plek die ik ooit heb gehad. Was ook geen vaste plek. In de ons toegewezen ruimte konden we gewoon gaan staan waar we wilden.

Met z’n allen onder elkaar.

Juichen als het goed ging.

Mopperen als het slecht ging.

De tegenstander vervloeken als die net ietsjes beter dan de FC was.

Kankeren op de eigen jongens als ze weer eens totaal onder de maat presteerden (tegen MVV stonden we eens na 20 minuten al met 0-3 achter).

Zeiknat als het regende.

Voormalige boerenpunk Ricky die altijd het scherpst van ons allemaal was en de grappigste dingen zo keihard over het veld schreeuwde dat zelfs de doelman aan de Parkzijde in de lach schoot (behalve als FC Twente op bezoek was en Ricky de hele wedstrijd lang in tweestrijd verkeerde).

Peter Programma die alles altijd weer terugbracht tot de gloriedagen met Milko Durovski.

Zwarte Man Rob die in de wintertijd altijd een flacon Jägermeister bij zich had en die gul met iedereen deelde.

Met z’n allen springen op ‘Ding-e-ding’ van Guus Meeuwis in de rust om de verkleumde ledematen weer een beetje van bloed te voorzien.

Uitbundig luchtgitaar spelen op ‘Jump’ van Van Halen.

Vorig jaar kostte een seizoenskaart al 180 euro en daarvoor heb je een vast toegewezen plek – die ene stoel in die ene rij in dat ene vak op die ene ring aan die ene zijde – in de Euroborg, die ik qua sfeer altijd al kut gevonden heb.

De hel van het noorden…

De groene kathedraal…

Ach, hou toch op!

Het is vooral de natte droom van al die geile, zielloze projectontwikkelaars die al jarenlang alleen maar spuuglelijke, spotgoedkope blokkendozen bouwen – zonder de oude vertrouwde schuine daken! – die ze voor mega geld weten te verkopen, zodat hun beurzen nog dikker worden en hun vrouwen nog dunner. 

Het is ook omdat ik tegenwoordig zondags op de rolstoelbus werk, maar ik heb mijn seizoenskaart voor FC Groningen dit jaar opgegeven. Maar goed ook, want ik heb begrepen dat de prijs inmiddels over de 200 euro ligt.

Een dergelijke prijsstijging vind ik volstrekt onlogisch na zo’n waardeloos seizoen als 2011-2012. Waarom moet je voor wanprestaties worden beloond? Of is het omdat Robert Maaskant de nieuwe trainer is? En dat de vorig jaar zo langdurig met een bizarre blessure kwakkelende Kees Kwakman eindelijk weer gerevalideerd is? Het moet haast wel, want op Radio Noord zijn dat de enige twee mannen van het nieuwe elftal die je continu aan het woord hoort.

Zelfs nu de spelers momenteel in Zuid-Korea zijn voor een of ander toernooi, zijn het alleen die twee mediagenieke mannen die steeds weer de pers te woord staan.

Op het moment van schrijven heeft FC Groningen trouwens alweer verloren van het Hamburger HSV (wij Zwarte Mannen zijn zoals bekend voor het Hamburger Sankt Pauli, maar omdat het Hamburg betreft, hebben wij zelfs een lichte zwak voor HSV) en van het Britse Sunderland met een blamerende 3-2 terwijl ze in de rust nog met 1-2 voorstonden.

Schreef ik Zuid-Korea?

Ja, dat schreef ik.

En daar gaat dus al het geld aan op, aan een peperdure trip van het elftal naar Zuid-Korea. Het interesseert mij niet of de club daarvoor is uitgenodigd of niet, als je zo kut speelt als FC Groningen het afgelopen seizoen, dan doe je dat gewoon niet.

Je neemt dan je fatsoen, als een echte vent. Heb je het afgelopen jaar slecht gepresteerd, dan hoef je daarvoor niet beloond te worden met zo’n snoepreisje. Dan ga je voorafgaand aan het nieuwe seizoen op trainingskamp in een oude, sleetse kampeerboerderij in Bakkeveen. Dan ga je niet spelen tegen HSV maar tegen de Hauler Boys. Dan ga je na twee uur training niet bij het zwembad van het drie sterren hotel in Zuid-Korea lekker bakken in de zon, maar met z’n allen schuilen onder het aftandse afdak achter de kampeerboerderij tegen de Nederlandse regen.

Dan haal je er niet allerlei ingewikkelde redenaties bij om zulk paradijsvogel gedrag goed te praten, maar dan zwijg je beschaamd. Dan lever je een deel van je salaris in. Dan ga je maar weer eens op de fiets naar het trainingsveld. En naar het stadion als er op zondag een wedstrijd gespeeld moet worden. Dan zet je alles op alles om het weer goed te maken met de supporters.

Met deemoed.

En met eer.

Ach, ik snap het wel. De top doet al jaren niet anders dan zo. De casinokapitalisten die het tegenwoordig voor het zeggen hebben in onze maatschappij doen niet anders.

Tot in de 19^e eeuw was het gebruikelijk dat een generaal die een veldslag verloren had zich nadien door de overwinnaars liet executeren, zodat zijn manschappen konden worden gespaard en omdat hij zichzelf nu eenmaal verantwoordelijk hield voor de nederlaag. Maar die tijd is allang voorbij.

De afgelopen 20 jaar is het in de zakenwereld bonton geworden de hoogst verantwoordelijke hoe dan ook fors te belonen, of het nu goed gegaan is met het bedrijf of niet. Elk jaar opnieuw. De directeuren worden nooit op hun falen afgerekend door de Raad van Commissarissen want die scharrelen hun geld op dezelfde wijze bij elkaar.

We zien het overal.

Zo is er heden ten dage voor de zoveelste keer weer eens crisis in het land en iedereen lult elkaar na dat er inderdaad streng moet worden bezuinigd. Maar waar hoor je nou eens dat beleggers en aandeelhouders uit zichzelf zeggen dat de winstverwachtingen voor het komende jaar best wel naar beneden mogen worden bijgesteld? Dat ze met een lagere winst of zelfs een verlies akkoord gaan, omdat ze begrijpen dat na de zeven vette jaren nu dan de zeven magere jaren zijn aangebroken.

Dat zijn de normale cycli (want eeuwenoud), maar de top en het kapitaal trekken zich daar niets meer van aan. Dan surfen ze liever door naar de bedrijven waar op dit moment nog wel 20% rendement gehaald wordt, op jacht naar de eeuwige manna, een spoor van ellende en rampspoed achter zich latend.

Waarom zou een simpele voetballer zich dan anders moeten gedragen dan een topbestuurder of een topbelegger?

Ik snap het best.

Maar ik zou het liever anders zien.

Ik heb liever voetballers die het anders doen. Die teleurgesteld omkijken naar het afgelopen dramatisch verlopen seizoen en erkennen dat ze het wellicht beter hadden kunnen doen.

Die niet met de vinger wijzen naar een ander maar de hand in eigen boezem steken.

Voor wie de eigen eer belangrijker is dan geld.

Die ons laten zien uit welk hout ze werkelijk gesneden zijn.

Die nog mannen zijn zoals wij hopen dat er altijd mannen zullen blijven bestaan.

Mannen van eer.

Mannen van staal.

Mannen die het misschien niet altijd goed doen, mannen die soms miskleunen, maar die er de volgende keer wel weer opnieuw met frisse moed tegenaan gaan, om het dan wel voor elkaar te boksen.

Mannen met hart en ziel.

Mannen die schijt hebben aan de top maar niet aan ons.

Nooit aan ons.

Mannen die geven in plaats van mannen die nemen.

Mannen in een oude, sleetse kampeerboerderij in Bakkeveen.

© Bill Mensema

Herestraat helemaal

'Wat gebeurd daar voor het doel. Hij zit erin.' Bekende uitspraken uit het oeuvre van Piet van Dijken toen hij nog voetbalcommentator was bij de wedstrijden van FC Groningen vanuit het Oosterpark. Piet is naast fan van de FC ook iemand die al jaren de Herestraat van de 'Oetstad' onveilig maakt met interviews. Afgelopen maandag was Piet wederom te zien op Oog TV. Omdat onze zwarte man Bill de centrale man was en Oog TV in de Veenkolonies niet te ontvangen is zijn wij zo vrij de url van 'Herestraat helemaal' door te geven via de blog. Vraag niet hoe het kan, maar profiteer ervan. En dat geheel zonder subsidie.

http://www.oogtv.nl/youtube/?id=9346

Zonder al te ijdel over te willen komen kunt u morgen voor de wedstrijd tegen de Pruis een nieuwe bijdrage lezen van de hand van zwarte man zelf. Zie het als voorbeschouwing. Woensdag is zo langzamerhand zwarte man Bill dag aan het worden. Hebben we hier inmiddels met een traditie van doen? Zwarte mannen zijn best wel traditioneel. 'Alles is ijdelheid' lezen zij in de tale Kanaäns. Goede wedstrijd morgen.