Woensdagmorgen

De wereld wil slechts strijd. Zwarte man Rob geeft u de volgende regels mee. Voor de woensdagmorgen.

Flexibel als was

Zacht als veen

Meegaand als wuivend graan.

Ik pas me aan.

Kiel-Windeweer

Zwarte man Van der Veen en Hadders konden de stroom aan informatie vanavond amper bijhouden. Kiel-Windweer was het epicentrum. De club is gered. Het pact is getekend. De veenkolonies behouden hun betaalde voetbal club. Details later. Zwarte man Bill loopt op de zaken vooruit en heeft beslag weten te leggen op het feestmenu ter ere van de promotie naar de eredivisie in het seizoen 2021-2022.

• Mosterdsoep met turfgerookte worstschilfers
• Salade van rooiverse krielaardappelen uit de polder ‘Hoop op Beter’ met koolzaadolie
• Kaasfondue ‘Peter Slik’, met Groninger rauwmelkse boerenkaas en afgemaakt met jenever
• Reeruggetjes uit speltbiermarinade met koolraapgratin
• Plakje varkensrollade, gekruid met lupinen en geserveerd met huisgemaakte jus
• Crème brulee met gekonfijte veldzuring

Het diner zal worden geserveerd in ons geliefde clubhuis ‘de Verbetering’ aan het Vosseveld 5 te Veendam. De muzikale omlijsting zal worden verzorgd door de Veenrappers van ‘Wuifend Graan’.

Carice van Houten

Zwarte man Bill keek televisie en verwondering was zijn deel.

Gisteravond zag ik haar onverwacht weer. Gelukkig was het niet in het echt, maar op tv. Carice van Houten. “Onze Carice”, zoals ze in DWDD of RTL Boulevard gewoonlijk wordt genoemd.

Onze Carice, als ze weer eens een totaal nietszeggend kut rolletje heeft bemachtigd in een Amerikaanse blockbuster.

Onze Carice, als ze weer eens de hoofdrol heeft gespeeld in de zoveelste drol van een Nederlandse film.

Er komt een Carice bij de dokter.

De gelukkige huis Carice.

Alles is Carice.

Carice van Oranje.

In al die films gaat ze steevast krijsen – want dat is pas passie volgens de Nederlandse cinematografen (een in dit land helaas niet uit te bannen misvatting sinds de verschijning van de overgewaardeerde mega kut film “Turks fruit” halverwege de jaren zeventig van de vorige eeuw) – en je kunt er ook donder op zeggen dat onze Carice op een gegeven moment uit de kleren gaat. Dan krijgen we voor de zoveelste keer haar allesbehalve inspirerende kleine kut tieten te zien. Ik zou er godverdomme bijna homo van worden, ware het niet dat ik zo’n enorme hetero ben dat zelfs een paar suikerbieten langs de kant van de weg mij al kunnen opwinden.

Onze Carice… Ik dacht het niet!

Als er al een Nederlandse actrice is die aanspraak zou mogen maken op dat “onze”, dan is dat Halina Reijn. Onze Halina stamt namelijk uit Wildervank (bron: Zwarte Herman), en ook al is ze net zo’n kut actrice als onze Carice, ze heeft in elk geval mooiere borsten.

Maar goed…

Onze Carice speelt nu dus in een film, die opgenomen is in het Amerikaanse New Mexico, zeg maar de Veenkoloniën van de Verenigde Staten. Ik zag er gisteravond een voorstukje van op tv. Even bleef ik op die zender hangen, om alvast iets te kunnen zien van de spreekwoordelijke naaktscène met onze Carice. Maar die kwam niet. Ik zag onze Carice alleen maar krijsen tegen een andere actrice. En verder werd er veel poeha gemaakt over het feit dat onze Carice het tijdens de filmopnames best wel moeilijk had met de winterse weersomstandigheden in New Mexico, dat feitelijk een woestenij is. 

Met een kotszakje zat ik ernaar te kijken.

En toen bedacht ik ineens: stel dat onze Carice die film nou had gemaakt in onze Veenkoloniën?

En stel nou dat ze deze keer eens niet zou gaan krijsen, en dat ze deze keer haar blote tieten – op zich eigenlijk een eerbetoon aan de lange leegte – eens niet zou laten zien?

Stel nou dat het eindelijk eens een goede Nederlandse film zou zijn waarin onze Carice speelt? En waarom zou dat ook niet kunnen? Als ze in Duitsland wekelijks een goede Tatort kunnen maken, dan zou het ons in dit land toch moeten lukken op zijn minst eens in de vijf jaar een film te maken waar wij allen trots op kunnen zijn?

Stel dat dit nou allemaal het geval zou zijn, zou ook ik dan eindelijk omgaan? Zou ook ik dan eindelijk kunnen zeggen: ja, dat is inderdaad ONZE Carice.

Onze Carice…

Nee. Ons Veendam? Absoluut! Altijd! Maar onze Carice? Mag ik bedanken? Bedankt! Ik ben Gekke Henkie niet.  

En dan hebben we het dus niet over onze directeur. 

© Bill Mensema

Cult

Zwarte man Fousert is van nature geen somberman. Hij laat echter vandaag zijn gedachten de vrije loop over het idee dat het ontbrekende geld voor het volgende seizoen niet op tafel komt. Dan stopt het betaalde voetbal in Veendam. 

Zwarte mannen denken niet in problemen. Enkel in oplossingen.

Wat doe je dan met de memorabilia die horen bij achtenvijftig jaar betaald voetbaal? Die spullen horen in een museum! Welke memorabilia? Een volstrekt willekeurige en onvolledige selectie:

• de schriftelijke vastlegging van het eerste premiestelsel: vijftien gulden voor een gewonnen wedstrijd, tien gulden voor een gelijk spel en vijf gulden voor een nederlaag (dat waren nog eens tijden!);
• de voetbalschoenen van Dick Nanninga, begonnen bij Veendam en de enige Nederlandse voetballer die ooit een veld‑doelpunt maakte in een WK-finale (de andere Nederlandse voetballer die scoorde in een WK-finale was Johnny Rep in 1974 en wel met een penalty). Of, beter nog, een afdruk van z`n voorhoofd!;
• het keepershirt van De Zwarte Panter (nomen est omen). De Zwarte Panter speelde bij Veendam van 1961 tot 1964;
• een (nog te produceren: ideetje voor de commerciële afdeling) action figure van Angelo Cijntje;
• die zwart-gele cult-auto!;
• een wand met daaraan alle shirts uit de historie, de cirkel lijkt rond: begonnen met een V op de borst en ermee geëindigd;
• het boegbeeld van Henk Nienhuis, natuurlijk;
• een maquette van de familietribune, inclusief gehaktballenloket;
• de kruiwagen, met de meermaals door Zwarte Man Bill daarvan afgestoten turfblokken;
• een foto van die grote vriendelijke reus die de beveiliging van de businessruimte voor zijn rekening neemt;

Eigenlijk kan ik zo nog wel uren doorgaan. Zou het niet mooi zijn dat dat museum gewoon blijft waar het is? En waarom niet in de vorm die het nu heeft: een Cult Club, waar voortdurend geschiedenis wordt geschreven.

Mocht het verleden van SC Veendam onvoldoende blijken om het alsnog te redden, dan hebben De Zwarte Mannen nog wel een commercieel ideetje: we laten Henk Eising veenkoloniaal water instralen, gewonnen in Borgercompagnie waar zijn moeder werd geboren, doen dat in blikjes en verkopen het als energiedrank.

Het is immers zonde om al die positieve energie van Henk Eising zinloos te laten weglopen… 

Reiskostenvergoeding

Zwarte man Blaakmeer bericht vanuit De Kuip. Wat dat met Veendam te maken heeft?

‘Reiskostenvergoeding’, kent u dat woord. Proef het voor op de tong, laat het verder naar binnen rollen, kaats de vergoeding van wang naar wang, en laat het woord vervolgens het achterste van uw tong zien. Nee, slik het niet in. Reiskostenvergoeding ligt zwaar op de maag. Vraag maar op de Lange Leegte.

Gisteravond was uw scribent in De Kuip, dat op de Lange Leegte na met afstand het mooiste stadion van de wereld is. Vreugde was ons deel. Oude mannen zeulden met een cup, in een grijs verleden verdiend door een vrije trappen specialist. Er was een mascotte die gewoontegetrouw een 3-1 overwinning voorspelde. Het familievak, in ons plaatselijke parlando ‘vakkie veevee’ genaamd, was tot de nok toe gevuld en we hadden er zin an. Kijk: Robin van Persie tussen de oude mannen, met een zwarte jas aan. En die cup. Mooi hoor. Tien jaar geleden waren we fortuinlijk, vergeeft u me de afschuwelijke pun.

Bij het ballen tegen die van Almelo gebeurde er zo goed als niets. Uit dat niets ontstonden, als een ware creatio ex nihilo, vier loepzuivere doelpunten. Later frommelden die van de stoplichten er nog eentje in, maar dat deerde niemand meer. Het was feest. De stadionclub wordt tweede. Dat is wel eens anders geweest.

Ja, goed, heel aardig allemaal. Maar wat heeft dat met reiskostenvergoeding te maken? Ho lezer, geduld, rustig afwachten, komt allemaal goed. Of niet.

Afgelopen weekeinde zaten we er ook, in vakkie veevee, tegen die van Alkmaar. Voor onze ogen toverde de grote breedgeschouderde zwarte man zich dwars door drie verdedigers heen om de bal van vlakbij in het dak van het doel te jagen. Tenminste, dat was de intentie. Het jagen lukte maar het schot trof de onderkant van de lat. Een zucht uit veertigduizendkelen steeg op naar de duizend lampen van het stadion. Ik heb ze geteld. Het zijn er tweehonderdvierenveertig. Die lampen dan. Sterk in Rotterdam, sterk in Nederland.

Ruben Schaken is een zwarte man, ongeacht zijn huidskleur. Ruben woont in Almere en daar is hij gelukkig. Het is ver naar Rotterdam, maar minder ver dan naar Venlo. Vroeger, toen hij nog gewoon geschouderd was, reed Ruben drie seizoenen lang naar de Lange Leegte. Dat is ruim voorbij de horizon.

Reiskostenvergoeding.

Doutzen (2)

Ondanks moeilijke tijden in boekenland heeft zwarte man Bill aan belangstelling geen gebrek.

Gistermiddag moest ik even bij mijn uitgever - uitgeverij Passage te Groningen - langs om maar liefst twee van mijn boeken van een persoonlijke opdracht voor Nederlands topmodel Doutzen Kroes en haar echtgenoot Sunnery James te voorzien. Het bleek namelijk een echt telefoongesprek te zijn geweest die Zwarte Man Herman met haar gevoerd had. Hij had het gewoon verbatim opgeschreven! 

Die Doutzen is inderdaad een fan van mij. Sunnery ook, maar dat is geloof ik grotendeels omdat Doutzen het zegt. Sunnery kan dan wel overal ter wereld de populaire dj uithangen, maar thuis is het Doutzen die bepaalt wat er zoal in de boekenkast komt te staan. Trouwens niet op alfabetische volgorde, maar volgens themakleuren. Mijn laatste roman "Captain Liefie" moet dan ook nog even wachten, want de kaft daarvan is herfstig rood. Dat is best wel mooi, aldus Doutzen, maar niet nu het hartje lente is en de zomer over een paar weken al aanbreekt. Mijn romans "Doem Dada" en "Fietsen met Bob Dylan" kunnen daarentegen wel, aangezien die kaften respectievelijk wit en hemelsblauw zijn. Weliswaar duidt wit op de winter, maar net als zwart kan wit altijd. 

Ik moet zeggen dat ik daar nooit zo over nagedacht heb. 

Ik ga hier niet zeggen wat ik nou precies in de boeken aan persoonlijke opdrachten opgeschreven heb, want dat is tussen Doutzen, Sunnery en mij. Het enige wat ik erover kwijt wil is dat ik met een dikke viltstift de titels op de kaften gewijzigd heb in "Veen Dada" ("Doem Veendam" zou het lot van de SC mogelijk teveel op de proef stellen) en "Fietsen met Bob Dylan door de lange leegte (met tegenwind)". 

Tot slot: via ingewijden (ik noem geen namen) weet ik dat het sinds eergisteren (Koninginnedag!!!) niet meer botert tussen Paris Hilton en Afrojack. Maar laten we gezamenlijk afspreken dit nog even onder de hoed te houden.

19:48 Bareveld

Op de fiets werd zwarte man van der Veen getroffen door het volgende beeld. Stilstaan is in dit geval vooruitgang.